biochip gewist

Tijdens het doen van boodschappen, wist ik precies wat ik wilde schrijven. Tijdens het fietsen, 13 kilometers, schreef ik hele stukken, in mijn hoofd. Tijdens het inruimen van de wasmachine alweer zoveel duizend maal, gaf ik woorden aan de gedachten.
Voor het toetsenbord weigert mijn biowoordenprocessor dienst. Alle gegevens op dit spoor zijn gewist. Komt u morgen terug, misschien.
Volgens de bijsluiter kan het misschien een tekort zijn aan vitamines. Of zou het toch zelfcensuur zijn.
Een glas water.

unplugged schrijven

Door een blikseminslag leefde ik ruim een week zonder internet thuis. Ik ben wel drie keer in de week naar de bibliotheek gegaan om mail te lezen en naar mijn blog te kijken. De derde keer was er geen tijd om iets te schrijven, terwijl de aandrang ernaar sterk was.
Ik heb ook de forums gemist waar ik deel aan neem. Maar zijn er voordelen aan unplugged?
Ik heb kunnen schrijven aan een artikel voor Blanco Regel over bloggen, ook al miste ik internet voor het doen van wat research en nazoeken van het gebruik van termen of URL's die ik wil invoegen. Het gaat dan ook wat minder snel. Zo lijkt het.
Blanco Regel is een e-zine voor zelfontwikkeling van schrijvers.

emoties in schoolland: inspiratie voor schrijvers

Leuk, kind leren over emoties, milieu, pesten en zo. maar hoe pak ik het aan zonder het te moeilijk te maken, te zwaar? hoe pas ik het aan aan de ontwikkeling van dit kind?
Als dit vragen zijn waar je een antwoord voor zoekt, kijk dan eens op deze site met leermaterialen. Voor schrijvers kan het een plaats zijn om kennis te maken met wat er in schoolland gebeurt en hoe je erop aan kunt sluiten.

de zwarte denkhoed

Misschien denk ik wel in golven, dan weer op, dan weer neer. Dan weer met de zwarte denkhoed waarmee je alles ziet wat fout gaat of kan gaan, op korte en lange termijn, dan weer met de witte hoed van optimisme, alles is mogelijk in de beste van de werelden zoals Candide mij vanuit het boek van Voltaire toeriep. Wat er van ongeremd optimisme komt lezen we in Candide ook, al moet ik zeggen, dat ik de theorie van Leibnitz persoonlijk geenszins verwerp. In beginsel is alles goed, alleen maken wij er een potje van. We zijn net kinderen die knoeien in de zandbak. Het werkt alleen wel goed om op zijn minst af en toe optimistisch te zijn en de kritiek te laten varen.
Is weer niet gelukt, en ik had mij zo voorgenomen om deze post zonder zwarte denkhoed te schrijven.

Ter illustratie van het woord breinmythe

In Maastricht wordt veel nagedacht over het brein. En een van de gedachtes is dat je mythes hebt over het brein. Het interessante is dat het de vraag is wie bepaalt of iets een mythe is of niet. Immers, hoe bepaal je of iets waar of onwaar is? Dan kom je al gauw verstrikt te raken in discussies over hoe je bepaalt of iets waar is of niet. Gelukkig hebben veel mensen daar geen last van. Als een vlieg op de grond ligt en niet meer beweegt is ie gewoon niet levend meer, klaar.
Maar goed, ik vind het best een goed idee, hoor, om mythes te ontkrachten, want zoals daar staat, anders gaat het onderwijs uit van iets dat helemaal niet klopt, en ook al zei Piaget dit al zo in het midden van de vorige eeuw, dat het belangrijk is dat het onderwijs meer gebaseerd is op Wetenschap en minder op opinie, het blijft belangrijk om dit bewustzijn aan te wakkeren.
Let op dat waar je vanuit gaat wel klopt.
Maar in de praktijk is er best wel wil om te luisteren naar Wetenschappers en adviezen ervan te krijgen en liefst ook praktisch uitvoerbaar en voorgekauwd alstublieft, maar hoe moet dat als je tijd tekort komt omdat je tijdens je les en daarbuiten ellenlange formulieren moet invullen? en als het onderzoekpotje al snel op is, zodat je wel weet wat je met het ene kind zou kunnen doen, na het invullen van de formulieren en de sociaal-emotioneel belangrijke activiteiten, maar niet wat je met dat andere kind moet doen, waar je toch geen tijd meer voor hebt.
Dan maar voorrang geven aan de ouders die zowel in de oudderraad als de Rotary plaats hebben. Dat scheelt als je straks voor de volgende activiteit wat tekort komt.
En hoe je zoiets in een onderzoeksopzet naar de invloed naar de werking van het brein van het ene kind versus het ander wilt gieten, lijkt mij een absolute uitdaging.
Dit allemaal ter illustratie van het woord breinmythe.

conceptueel opschrijfboekje

Het is stil, ik ben bezig met het denken over een spel. En over een boek. Als je zo aan de kant van de weg even stil staat, voor je aan een moeilijke nieuwe tocht begint, en je laat alles los, dan komen vaak erg goede ideeën zomaar naar boven. Daar heb ik in mijn hoofd een opschrijfboekje voor. Het is nauwelijks een beeld, meer een concept. Bij mij dan.

weer een boek

Regenachtig weer is heerlijk. Vrij uitzicht over stille regenachtig frisgroene straten. Natte oranje dakpannen waaronder vogels turen. De grote kastanje op afstand raakt nog net niet de bovenkant van het kozijn aan. Daarachter zie ik een klein beetje blauw door het wolkendek heen of is het wat ik wil zien? Mijn dochter wil naar de speeltuin.

Er is een bedrijf, in Denemarken, waar het personeel bestaat uit werknemers met Asperger. Er is verbazing omdat de werknemers met Asperger onderling goed communiceren. Ik ben er niet verbaasd over want het past in mijn beeld van de wereld. Ik heb gisteren een nieuw onderwerp voor een nieuw boek gevonden. Het vinden kwam door een opmerking van mijn man, waarop ik reageerde: daar moet je een boek over schrijven, er zijn veel mensen waarvan ik weet dat ze ermee worstelen, maar er is nog niets over geschreven. Dat moet jij doen. Zei hij. En dus heb ik alvast wat getypt. Misschien ga ik voor dit boek ervaringsverhalen verzamelen.