indirecte denkfeedback uit Praag

Gisteren was een geslaagde dag. Het was om te beginnen een dag zonder de kinderen, zonder werk. Dit is voor ons een zeldzaamheid. We spraken over literatuur, niet over de reorganisatie of de hoofdpijn van zoonlief die al maanden duurt. Daarom alleen al bij voorbaat een geslaagde dag. De lezingen en poëzie in de Straat van de Literatuur hadden de waarde van een vakantie. Het interview tussen Abdelkader Benali en Jáchym Topol herinnerde mij eraan wie ik ook alweer was zonder de kinderen. Een denkend creatief mens die graag zou sparren met een senior schrijver / denker. Deze kans was er helaas niet na het interview. Benali is precies op de goede manier bescheiden en aanwezig en stelt geweldige vragen. De intieme sfeer in de spiegeltent deed mij aan Praag denken. Ik ben er een keer geweest. Praag, zo ervoer ik het, heeft een ziel, meer dan andere Europese steden die ik ken. Het was alsof woorden er meer draagkracht hebben. Ook hieraan werd ik herinnerd door het luisteren naar Jáchym Topol.
De plaats van de Straat van de Literatuur heeft ook een ziel, misschien komt het door de historische gebouwen.
Ook in de spiegeltent hield ik mijn eerste bescheiden publicatie in handen. Een zeer kort verhaal ter ere van Kafka. Het verhaal behoeft uitleg. Het is een psychologisch distillaat. Daarom is het in meerdere contexten geldig, als een uitkomst van een equatie. De andere verhalen in de bundel zijn uitzonderingen, persoonlijke en specifieke beschouwingen. Daarom heb ik de context weggelaten. De lezer mag er verschillende contexten en een andere rol bij uitproberen. De uitkomst is iedere keer weer anders.
Eenmaal buiten de tent voelde ik de afstand tussen mij en de anderen, zelfs in de spiegeltent. Ik verlangde naar gemeenschappelijkheid. Het was voor mijn behoefte te klassikaal.
Een proces van inspiratie was desalniettemin in gang gezet. 's Avonds schreef ik weer een kort verhaal en geen last van gebrek aan ideeën.

Beter en spiritueel opvoeden

Afgelopen periode ben ik bezig geweest met het boek van Luzzatto dat gaat over het pad van heiligheid. Dit is allerminst een schijnheilig pad, het gaat om echte verandering van hoe je denkt en hoe je doet. Meer dan wat je doet, hoewel dit laatste zeker niet onbelangrijk is. Immers geboden zijn geen lukrake dingen die je doet. Er steekt iets achter. Dit boek gaat over hoe je toenemend heilig kunt worden. Het is voor mij eerst pijnlijk erachter te komen dat ik toch wel erg wereldlijk ben en te zien welke fouten ik maak, om daarna begrip en waardering te voelen voor mensen die dit pad met succes bewandelen. Het vergt vooral veel zelfdiscipline om steeds goed te doen, zowel voor je omgeving als voor jezelf. Zo neig ik naar gemakzucht. Ik kan wel tevreden zijn dat ik boodschappen doe op de fiets en dat ik bijna altijd vriendelijk ben tegenover andere mensen, maar hoe vaak doe ik iets voor mijn oudere buurman, om wat te noemen? En zijn mijn gedachten bij wat ik doe wel zo goed?
Toch, ook al kom ik mijn toestand tegen zoals die nu is en is er afstand tot wat het zou kunnen zijn, ik merk in kleine dingen dat ik verander terwijl ik met mijn Chevruta de teksten doorwerk. Ik merk het bijvoorbeeld in de opvoeding van mijn kinderen. Was ik bijvoorbeed voorheen wat toegeeflijk, nu ben ik zowel geduldig als kordaat en vriendelijk, de sfeer in huis knapt er enorm van op. Op de een of andere manier ben ik veranderd van toon. De kinderen reageren er goed op.

De bron van kennis

De cursus Ethiek die ik heb afgerond heeft mij door moeilijk vaarwater heen geloodst. Het is de bedoeling van deze praktische cursus Mussar om het toe te passen op de dagelijkse praktijk. Dit is makkelijker gedacht dan gedaan. De praktijk gaf mij ruzie tussen vrienden en kennissen, probeer daar maar eens kalm en geduldig bij te blijven en de waarheid te zeggen. Al met al heeft het vertalen van deze cursus mij opgeleverd dat ik deze cursus mocht doen met studiepartner waar ik veel van heb geleerd.
Nu de cursus ten einde loopt krijg ik een leeg gevoel. Met welke kennisbron zal ik deze nu vullen? Of zal ik aan een boek beginnen tijdens de zomer Nanowrimo en zelf een bron vullen?

Blanco pagina

Blanco pagina was de naam van een site waar ik een artikel over bloggen heb gepubliceerd, alweer een paar jaar geleden. Sindsdien heb ik mijn interesse weerlegd naar vertalen van een ethische cursus naar het Nederlands, op vrijwillige basis. Mede daarom heb ik minder geschreven op mijn blog. Vaak begint het schrijven met de blanco pagina, waarop ik mijn innerlijke roersels projecteer. Voor ik het weet komt 'what's up' naar boven drijven, als een overtoon van het innerlijk rumoer. Dan ga ik opruimen en uit de innerlijke informatie clutter trek ik conclusies, haal ik de kern. Nu de rest van mijn huis nog... Tafels en vooral kasten als blanco pagina's.

Praktische ethiek make-over

Mensen die zich al aangetrokken voelen door ethiek zullen eerder een cursus ethiek doen, tsja. Het zou handig zijn als juist wie het nodig heeft het eens uit zou proberen; als een mens die neigt naar slordigheid probeert te werken aan orde, een ongedurig type oefenen gaat op geduld, een mens die vaak boos reageert oefent op verdraagzaamheid en kalmte. Het kijken in de spiegel is al een hele stap.
Ik sta voor de spiegel en kijk eens niet naar wat ik al kan, tuur naar waar het aan schort. Orde kan beter, ook regelmaat, het mag ook wat krachtiger. Maar wil ik het wel veranderen, hoe tevreden ben ik met deze mate van chaos? Toch maar naturel? Nee, want het kan beter, en dus ben ik gestart met een cursus praktische ethiek. In twintig lessen ga ik mijn zelfbeeld opschroeven.
Naturel ethiek? Nee.

zoeken met Gilad naar eenheid

Ben bezig met weer een nieuw boek. Het beschrijft een personage die mijn kinderen aanspreekt en zoeken met Gilad naar eenheid. Maar de structuur voor de complexe samenhang kan ik niet helder voor ogen krijgen. Ik lees het nu in stukjes voor aan de kinderen om te kijken wat het doet en laat ze een tekening maken. Dit blijkt goed te werken. In dit boek schrijf ik ook wat getaltheorie, psychologie en ethiek en nog meer boeiends.
Samenhang blijkt bij mij een diverse verzameling spiegels die telkens een ander beeld geven van theoretisch akkoord. Hoe geef ik dit eenvoudig en doorzichtig weer in mijn verhaal?
Daar worstel ik nu mee terwijl ik met weinig dopamine tergend langzaam overhemden strijk.

mindmappen met getaltheorie

Derde les gegeven van door mij bedachte mindmappen met getaltheorie, wat uiteenlopende zaken remedieert en verbreedt tegelijk. Het leuke is dat het zowel aanslaat bij een kind dat baat heeft bij creatief denken als bij een kind dat al creatief denken kan maar daar niet genoeg aan toekomt.
Gisteren hebben we het probleem van een moeilijke tekst omzetten in een mindmap aangepakt. Je kon de hersens horen kraken. Waarna we een geheugenstrategie gingen gebruiken om de ontstane lijst van vier punten te onthouden.