hoe scholen steeds het wiel uitvinden

Al een tijdlang erger ik mij maar ik was niet in staat het gevoel vast te pakken dat mij bekroop. Het was als wanneer je wandelt en je weet dat er iets is maar wat. Dat ding was dus boosheid, niet zomaar een boosheid, meestal zijn deze gevoelens best precies, als je er even bij stilstaat en het met koele afstand bekijkt. Daarom geef ik het ook wel tijd, want het is alsof het zich kenbaar maakt. Waar ik mij aan erger is dat school niet zozeer faalt, maar meer dat ze niet kan leren van de fouten die elders zijn gemaakt of de lessen die elders zijn geleerd. Alsof alle scholen gelijktijdig steeds dezelfde fouten maken ten koste van kinderen en koppig doorgaan. Niet omdat ze dit graag doen, maar meer omdat ze ook nog bergen met formulieren moeten invullen, het oud papier moeten inzamelen uit de buurt, feesten voorbereiden, en o ja er moet ook nog onderwijs worden gegeven. Het lijkt erop dat sociaal-emotionele activiteiten, lees gezelligheid - de core business van scholen is geworden. Steeds het wiel uitvinden en niet van elkaar leren is een beperking die Piaget anders benoemde in zijn al bijna honderd jaar geleden gestartte betoog voor onderwijs dat meer leert van onderzoek. Wie weet nu de weg?

nadruk op het goede van verschillen

Als de weg door een stroomversnelling gaat, houd dan uw hoofd koel. Adem niet inhouden, maar gewoon doorgaan. Desnoods met aandacht erop letten. De weg door een stroomversnelling is verandering van vorm. Welke school is nu het beste? Toch maar bijzonder onderwijs, montessori, jenaplan of toch maar gewoon openbaar en klassikaal?
Welke vorm, als ik luister naar het verhaal van een jenaplan school, is het niet hetzelfde als bij een andere jenaplan school. De een legt nadruk op verschillen tussen mensen ~ de ander op de groep. Ik zoek nu naar verschil-acceptatie, variabilliteit. Waar mag er variabiliteit zijn?

Kohlberg al vroeg in de klas

Is het vreemd dat er niet wordt gekeken naar waar een kind zich bevindt in termen van de morele ontwikkeling van Kohlberg? Dat zou in een schoolklas een eenvoudige manier zijn om kinderen die moreel al wat verder zijn te ontdekken. De kinderen die al wat verder zijn hiermee, zouden dan - ondersteund door de leerkrachten - de morele leiding op zich kunnen nemen in de klas. Zodat niet de wet van de sterkste gaat gelden, zoals nu vaak inherent is aan een schoolsysteem waarin in woord iedereen gelijk is, maar feitelijk de spierballen en andere ongewenste gedragingen de boventoon voeren. Je ziet bij deskundige leerkrachten, dat dit niet zo gaat. Zij voelen aan of weten welk gedrag een goed voorbeeld is en welk gedrag aangepakt moet worden. Sommige leerkrachten kunnen zelfs beredeneren wat ze doen. Zouden er nog hogere stadia zijn, dan de stadia van Kohlberg?