Prinselijk onderwijs

Als ik de koningin zou zijn en alle middelen tot mijn beschikking zou hebben om onderwijs in te richten, wat zou ik dan veranderen aan de school van mijn kinderen?

UH…

Zou ik gaan voor een school die zich helemaal plooit om de natuurlijke ontwikkeling van mijn kind of zou ik een school kiezen met een zwaar programma dat afgewerkt wordt zodat mijn kind niets aan basiskennis en vaardigheden mist om mee te draaien in de maatschappij?

Hmm.

Lastige keuze…

logicatwist met Stevin (1)

Op de site van Beter Onderwijs Nederland worden drogredenen ontkracht door S. Stevin. Tenminste dat beweert hij. Ik ga komende weken proberen te weerleggen dat de beweringen door S. Stevin zijn ontkracht.
Grappig genoeg is het onmogelijk dit op de site van BON zelf te doen onder de bewering waar het om gaat, dus dan maar hier.
De eerste vermeende drogreden:De maatschappij verandert, dus ... het onderwijs moet meeveranderen
De redenering van Stevin (BON):
Het eerste gedeelte van die zin is ontegenzeggelijk waar.
De gevolgtrekking die er achter wordt gezet is echter volkomen willekeurig en ontleent zijn pseudo-logica aan het herhalen van het woordje 'veranderen'. Wat de gebruiker van dit argument bedoelt is bovendien méér: 'De maatschappij verandert, dus het onderwijs moet meeveranderen, en wel in de door mij gewenste richting'. Als je het echter zó zegt wordt de volstrekte willekeur van de conclusie echter pijnlijk duidelijk, dus zegt men dat maar niet.
Probeer eens:
'De maatschappij verruwt, dus ......het onderwijs moet meeverruwen', of
'De maatschappij verandert, dus......het menselijk lichaam moet meeveranderen' en u begrijpt wat een absurde gevolgtrekkingen u allemaal achter 'De maatschappij verandert, dus...' kunt zetten.

Nu ik
De stelling heeft een vorm P leidt tot Q, waarbij P een bewering is en Q een bewering is. P leidt tot Q wordt in de formele logica niet gezien als een argument maar als een stelling. Dus kan geen drogreden zijn.
Stevin stelt dat ergens in de redenering wordt geïmpliceerd dat
‘Het onderwijs moet meeveranderen, en wel in de door mij gewenste richting’
Dit is grappig, er wordt een nieuw element toegevoegd dat er nog niet was in de eerdere stelling…
Dit is niet juist. Immers Q is niet gelijk aan Q + M, tenzij de inhoud van M leeg is en niets aan Q verandert.
Dat wat je kunt doen met een stelling is de stelling onderzoeken op houdbaarheid, bijvoorbeeld door argumenten aan te dragen die in de empirie kloppen met de theorie ofwel ermee in tegenstrijd zijn.
Een argument zou kunnen zijn of ik een voorbeeld kan vinden van een maatschappelijke verandering waarbij het onderwijs zou mee moeten veranderen. Ik kan er zo een vinden in het bedrijf van mijn man. Het onderwijs en het werk sluiten niet op elkaar aan. Er is dus een verband tussen maatschappij en onderwijs. Ik kan mij nog een krantenartikel herinneren waar onderwijs en vervolgopleiding niet op elkaar aansluiten.
In beide gevallen lijkt de stelling P [de maatschappij verandert] leidt tot Q [onderwijs moet veranderen] zinvol.
De tweede weerlegging is ook makkelijk te ontkrachten.
P leidt tot Q is een stelling. En houdt dus geen verband met P leidt tot Z of X of R. Willekeurig welke tweede deel ik substitueer in het tweede deel van de propositie, verandert niets aan de eerste stelling. Er is onafhankelijkheid tussen beide. Als P leidt tot Z onzinnig lijkt, zegt dit niets over de stelling P leidt tot Q.
Een voorbeeld:
Slechter onderwijs leidt tot grotere onvrede.
Slechter onderwijs leidt tot grotere aardbeien.
Slechter onderwijs leidt tot hogere cijfers.
Ik kan niet zeggen dat de laatste twee beweringen bewijzen dat de eerste onjuist is.

Zinvol Onderwijs te beginnen in Nederland

Met vijf kinderen houdt het onderwijs mij bezig. Zowel met het helpen schoonmaken van een van de schoolgebouwen, als met het zorgen voor gympakjes, als het bespreken van rapporten. Onderwijs gaat zelfs nog verder dan dat. Het maakt je kind de ene dag blij en soms wel maanden achtereen heeft een kind buikpijn. Als al het andere is uitgesloten valt op dat het schoolgerelateerd is. Schoolziek dus.
En nu is mijn kind op een andere school waar onderwijs anders wordt aangepakt en hij is schoolgenezen verklaard door mij: hij gaat weer met plezier naar school, zonder buikpijn. Het is dus mogelijk. Bovendien gaat dit gepaard met een veel betere werkhouding.
* er is inmiddels heel veel aan de vorige school van mijn zoon veranderd, zowel door de school zelf als allerlei begeleiding en inspectie. Bijna het hele team is veranderd en het gebouw is vernieuwd. Er zijn allerlei kwesties opgelost. Er is gewerkt aan de methodes en aan pestbeleid. Het is te merken en het zal nu beter gaan op de eerste school, met meer tevredenheid binnen het team en bij de kinderen en ouders.

ik kan niets verzinnen

"Docent, ik kan niets van uw vak leren."
"Vertel?"
"Ik heb op de middelbare school precies geleerd wat ik weten moet. Rijtjes geleerd, teksten uit het hoofd geleerd. Bij u moet ik zelf iets schrijven. Dit kan ik niet."
"Straks in dit beroep moet je leiding gaan geven. Dan moet je het zelf kunnen verzinnen."
"Zo heb ik het op school niet geleerd."
Het is mogelijk (er is 1 geval X waarbij het geldt) onderwijs te volgen dat voorbereidend wetenschappelijk is door alleen maar te reproduceren.

about the necessity to understand scaffolding

vertaling van een succesvolle post op mijn Engelstalige blog uit maart.

Twee van mijn kinderen zijn mogelijk ziek of mogelijk gedemotiveerd om naar school te gaan of beide. Ik heb niet voor niets over onderpresteren gelezen. Veel onderwijsgevenden weten niet dat onderpresteren kan worden veroorzaakt door te gemakkelijke leermiddelen of lessen.
Zij weten niet hoe het mechanisme werkt of in hoeverre het kinderen en hun gezin treft. Op de basisschool zag ik welke leerkrachten het begrijpen door eenvoudigweg te kijken naar de cijfers van mijn kinderen. Je kan opvoeren dat cijfers alleen het lesgeven en niet het omgaan met onderpresteren weergeeft. Juist. Ik denk dat beide waar zijn. De succesvolle onderwijsgevende gaat beter met onderpresteren om en geeft betere antwoorden op moeilijke vragen in het leermateriaal. Het gaat weer over 'scaffolding'. Uit een artikel (eigen vertaling)
"De eerste taak bij mediatie is om oppervlakkig of superficieel leren te ontmoedigen. Kinderen zullen om pragmatische redenen geneigd zijn oppervlakkige strategieën te kiezen; om het zelf(beeld) te beschermen."
Nu terug naar mijn werkelijkheid. Ik hoop dat het de griep is... maar ik ben vrijwel zeker dat het niet zo is. Dit is waarom we overwegen te verhuizen naar een regio met betere 'scaffolding', na vijf jaar van blijven proberen.

hoe scholen steeds het wiel uitvinden

Al een tijdlang erger ik mij maar ik was niet in staat het gevoel vast te pakken dat mij bekroop. Het was als wanneer je wandelt en je weet dat er iets is maar wat. Dat ding was dus boosheid, niet zomaar een boosheid, meestal zijn deze gevoelens best precies, als je er even bij stilstaat en het met koele afstand bekijkt. Daarom geef ik het ook wel tijd, want het is alsof het zich kenbaar maakt. Waar ik mij aan erger is dat school niet zozeer faalt, maar meer dat ze niet kan leren van de fouten die elders zijn gemaakt of de lessen die elders zijn geleerd. Alsof alle scholen gelijktijdig steeds dezelfde fouten maken ten koste van kinderen en koppig doorgaan. Niet omdat ze dit graag doen, maar meer omdat ze ook nog bergen met formulieren moeten invullen, het oud papier moeten inzamelen uit de buurt, feesten voorbereiden, en o ja er moet ook nog onderwijs worden gegeven. Het lijkt erop dat sociaal-emotionele activiteiten, lees gezelligheid - de core business van scholen is geworden. Steeds het wiel uitvinden en niet van elkaar leren is een beperking die Piaget anders benoemde in zijn al bijna honderd jaar geleden gestartte betoog voor onderwijs dat meer leert van onderzoek. Wie weet nu de weg?

Ik voel mij heen en weer geslingerd tussen verwachtingen en hoop. Daar sta ik dan zelf op een drielandenpunt en vraag mij af waar nu heen. Welke onderwijsvorm nu te kiezen? Mij er vanaf doen met verhuizen en we zien wel? Dat kan niet als je kinderen hebt die niet aan het standaard beeld voldoen. Hé, zal ik kijken of ik ergens een gids kan vinden? Waar zal ik beginnen... roepen misschien? Hallo... is daar iemand?

kwaliteitsonderwijs onderweg

In de bus kwam ik een buurjongen tegen, hij doet een technische opleiding en is er erg blij mee, want er wordt al in de eerste jaren door bedrijven een gunstig werkperspectief geboden. En wat als hij later onderwijs zou geven? Daar had hij nooit aan gedacht. Dat zou natuurlijk kunnen, als hij in de praktijk veel zou hebben geleerd. Wat voor vaardigheden zou je dan nodig hebben? Je zou goed moeten kunnen luisteren, geduld moeten hebben, maar ook gecontroleerd soms ongeduldig... Ik zag hem denken, hij vond het gesprek leuk. Toen vroeg ik of hij wat engels kende en gaf hem de titel van het boek: 'conceptual blockbusting'. Dat gaat over problemen oplossen in de praktijk, en dat is creativiteit. Het leek hem wel wat. Ik zei ook, dat hij niet alles hoeft te lezen, er staan hele leuke oplossingen van puzzels in. Ik zei ook, dat zijn meester het boek misschien nog niet kent. Wat heb ik nu weer in gang gezet...

nogmaals over variabiliteit

Er is dus geen standaard onderwijzer, en er is geen standaard leerling. Waarom werken we dan met methodes en toetsen die wel doen alsof dat zo is? Is dat niet vragen om problemen? wrijvingen? conflicten?
Is onderwijs niet meer een kunst-atelier dan een fabriek? Zijn de leerlingen die eruit komen niet meer zoals kunstwerken dan zoals standaardproducten?
Moeten we nu juist niet de variabiliteit gaan accepteren, waarderen en misschien bij de kunstacademie gaan kijken naar hoe er beoordeeld wordt in plaats van bij de afdeling management van een fabriek?
Maar goed. Hoe beoordeel je dat wat de leerkracht niet kent? Hoe kun je daar een oplossing voor vinden?

weerstand in het onderwijs tegen kennis

Piaget schreef er al over voor de wereldoorlog, en ook daarna. Weerstand binnen het regulier onderwijs tegen kennis afkomstig uit de Wetenschap over leren en vooral psychologie. Hoewel er best veel veranderd is in het onderwijs, en leerkrachten niet altijd op de beste manier worden gepresseerd te veranderen, is het opvallend hoe actueel hetgeen Piaget schreef nog steeds is. Neem nu kennis over globaal leren, sommige kinderen leren niet van details uit het hoofd leren, maar door eerst een soort globaal idee te hebben hoe de gehele stof in elkaar zit. Als ze dit beeld hebben, kunnen ze de details onthouden. Er zijn niet veel leerkrachten die dit paraat hebben.
Dit doet onrecht aan de leerkracht die wel veel vakkennis heeft, ik weet het. Maar dat is het hem nou juist. Er zijn enorme verschillen tussen leerkrachten, in achtergrond, maar vooral in kennis, en in de toepassing van de kennis.
Toch wel knap van Piaget, dat hij dit al zolang geleden benoemde.

Lezen & lezen

Wat te lezen op vakantie? Iets ter ontspanning voor vrouwen? Of een prettige blog over onderwijs? En wat als een schrijver een Wetenschapper ontmoet... Wat zou ervan kunnen komen?

Betekenis bestaat niet.

Soms kom je en passant iemand tegen die volgens een boekje leeft en onderwijst. Een soort michelingids voor management bijvoorbeeld. Alles wat niet waarneembaar is bestaat niet. Dus gevoel bestaat niet, want het is niet waarneembaar. Geloof bestaat ook niet, want het is eveneens niet iets dat je kunt zien, ruiken, proeven of door middel van een apparaat zichtbaar maken kunt. Oh, dan betekent betekenis ook niets. En de zinnen in dat boek betekenen dus ook niets.