ik kan niets verzinnen

"Docent, ik kan niets van uw vak leren."
"Vertel?"
"Ik heb op de middelbare school precies geleerd wat ik weten moet. Rijtjes geleerd, teksten uit het hoofd geleerd. Bij u moet ik zelf iets schrijven. Dit kan ik niet."
"Straks in dit beroep moet je leiding gaan geven. Dan moet je het zelf kunnen verzinnen."
"Zo heb ik het op school niet geleerd."
Het is mogelijk (er is 1 geval X waarbij het geldt) onderwijs te volgen dat voorbereidend wetenschappelijk is door alleen maar te reproduceren.

topziek op de grens

Op de grens tussen creativiteit en wetenschap wilde ik zitten op de top van een berg. Ik wist dat het uitzicht adembenemend moest zijn, dat had ik gevisualiseerd. Het is volgens de Bono voor de toppen dat creatieve mensen voor creativiteit kiezen. Nou, ik ben er voor het uitzicht, en om eerlijk te zijn ben ik een beetje topziek. Succesangst heet dit. Het grote probleem is, dat ik niet vaak met succes te maken heb. En als het mij dan overkomt, dan is het al voorbij voordat ik mij realiseerde dat het er was, en dus is het moment ook voorbij om mijn angst in het oog te kijken. Op deze manier kom ik er nooit overheen...

kwaliteitsonderwijs onderweg

In de bus kwam ik een buurjongen tegen, hij doet een technische opleiding en is er erg blij mee, want er wordt al in de eerste jaren door bedrijven een gunstig werkperspectief geboden. En wat als hij later onderwijs zou geven? Daar had hij nooit aan gedacht. Dat zou natuurlijk kunnen, als hij in de praktijk veel zou hebben geleerd. Wat voor vaardigheden zou je dan nodig hebben? Je zou goed moeten kunnen luisteren, geduld moeten hebben, maar ook gecontroleerd soms ongeduldig... Ik zag hem denken, hij vond het gesprek leuk. Toen vroeg ik of hij wat engels kende en gaf hem de titel van het boek: 'conceptual blockbusting'. Dat gaat over problemen oplossen in de praktijk, en dat is creativiteit. Het leek hem wel wat. Ik zei ook, dat hij niet alles hoeft te lezen, er staan hele leuke oplossingen van puzzels in. Ik zei ook, dat zijn meester het boek misschien nog niet kent. Wat heb ik nu weer in gang gezet...

verlies variabiliteit

Het denken over variabiliteit kan weleens de veroorzaker zijn van de afnemende innovativiteit. Immers, mensen zijn geen luciferhoutjes die je door tests in verschillende dozen (opleidingsrichtingen) stopt en vervolgens tot standaard product afwerkt. Wat je ziet is dat creativiteit het eerste slachtoffer is als de groep nadruk legt op samen en hetzelfde doen. Dit is fnuikend voor creatieve kinderen, die eerst jarenlang op de basisschool negatieve oordelen krijgen als ze creatief spreken, denken, handelen, tekenen, schilderen, zingen en wat ik hier vergeet. De drang naar standaarden knijpt het inovatieve fijn en snijdt het desnoods eraf door middel van invulboeken, copieercrea, juiste antwoorden, expressieloze beweging. Misschien mag uw kind naar een school en is er überhaupt een school beschikbaar waar de creativiteit wel ruimte krijgt, om dan te ontdekken dat het op het middelbaar onderwijs alsnog gekortwiekt wordt, want alleen als je de juiste reproduceervaardigheden hebt, mag je doorstromen. Anders mag je afstromen (waar je eveneens uitglijdt). Innovatie kunnen we wel vergeten. Ik overweeg naar een land te verhuizen waar ze het woord standaard nog niet kennen, geen parameters, geen invulboeken.

geen tijd onderweg

Als je wandelt, is het handig er van tevoren tijd voor te nemen, een route uit te stippelen en je voor te bereiden. Dat is niet anders voor schrijven. Maar om nu alles van te voren uit te stippelen beperkt wel de mogelijkheden om onderweg iets mee te maken.
In plaats van de activiteiten vooraf bepalen en afwerken, kunnen creativelingen beter achteraf bijhouden wat ze doen met hun tijd en daarvan leren. Zo dacht David Seah en dat spreekt mij meer aan dan het vooraf tijdschrijven. Creatief zijn kan gevoeling zijn voor blokkades. Wat ik wil is dat de tijd zo min mogelijk interfereert. Tijdens de wandeling wil ik wandelen, en om mij heen kijken, niet op de klok.