Betekenis bestaat niet.

Soms kom je en passant iemand tegen die volgens een boekje leeft en onderwijst. Een soort michelingids voor management bijvoorbeeld. Alles wat niet waarneembaar is bestaat niet. Dus gevoel bestaat niet, want het is niet waarneembaar. Geloof bestaat ook niet, want het is eveneens niet iets dat je kunt zien, ruiken, proeven of door middel van een apparaat zichtbaar maken kunt. Oh, dan betekent betekenis ook niets. En de zinnen in dat boek betekenen dus ook niets.

geen tijd onderweg

Als je wandelt, is het handig er van tevoren tijd voor te nemen, een route uit te stippelen en je voor te bereiden. Dat is niet anders voor schrijven. Maar om nu alles van te voren uit te stippelen beperkt wel de mogelijkheden om onderweg iets mee te maken.
In plaats van de activiteiten vooraf bepalen en afwerken, kunnen creativelingen beter achteraf bijhouden wat ze doen met hun tijd en daarvan leren. Zo dacht David Seah en dat spreekt mij meer aan dan het vooraf tijdschrijven. Creatief zijn kan gevoeling zijn voor blokkades. Wat ik wil is dat de tijd zo min mogelijk interfereert. Tijdens de wandeling wil ik wandelen, en om mij heen kijken, niet op de klok.

tweetaligen minder snel dement

Schreef ik gisteren dat verhalen schrijven gezond is, vandaag las ik dat meertaligen verlaat aan dementie lijden. Zou het waar zijn? Wel opmerkelijk de positieve effecten van allerlei talige activiteiten. Zou het ook gelden voor doven en slechthorenden die al van vroeg af aan met twee talen werken? Zou het ook opgaan voor wiskundigen die in equaties denken? Of musici? Wat ben ik daar benieuwd naar.

Schrijf je fit

Verhalend schrijven is gezond, maar of het gezonder is dan gedichten schrijven? Het vergelijken van schrijvers van gedichten en schrijvers van verhalen lijkt mij een lastige zaak, immers, waarschijnlijk zijn er veel andere factoren die ervoor zorgen dat iemand een verhaal of een gedicht schrijft. Ik denk dan aan verschillen in persoonlijkheid, opleiding, achtergrond, ervaringen... Hoe weet je wat je vergelijkt?
Toch is de positieve invloed van verhalen schrijven op de gezondheid van de schrijvers iets dat mij bekend is vanuit therapieën. Het meemaken van traumatische ervaringen kun je beter wegschrijven dan dat het makkelijk is om iemand te vinden die alles aanhoort op het moment dat je er behoefte aan hebt. Toch zou ik hier meer over willen weten. Toch maar even schrijven naar James Kaufman of Janel Sexton om een titel van een artikel, of een boek? Ik weet nog wel een frans boek, daar kom ik nog wel eens op terug.

hulpdebat tussen Sinterklazen, deze kant

Volg de pijlen om naar het debat tussen Sinterklazen te gaan. U houdt niet van volksvermaak? Wie zegt dat het gaat om volksvermaak? O, u vindt dat wij die de weg wijzen de weg kwijt zijn? Dat ik beter maar kan ophouden met schrijven, want het gaat nergens over? Toch wel hoor, lees maar zelf.
Dan maar een eigen gedicht, niet helemaal goed, maar wat geeft dat. Ik ben aan het oefenen om minder perfectionistisch te zijn.

Tedere zee;
klimt tegen dijken,
omvat het woonzand,
beschut tegen kwaad,
spat tegen de boten,
op de oever en briest.
Terwijl landinwaard
De schapen schuilen
diep in het gras gebogen.

Tedere zee;
die eilanden laat lopen,
maar mensen omsluit,
en in zichzelf keert,

De waddenaars,
Zij eten de honing
van de zomer
en poollicht troost ze
als nachten
oneindige kou blazen.

Parentheses over normen en waarden

schrijfoefening
Waar zal ik mijn lezer, dus u, dit keer weer op wijzen. (Op wijzen, dat klinkt zo met dat vingertje, ik moet bekennen dat ik dat vingertje helemaal niet zo erg vind als anderen het vinden, ooo, nu haakt u af... Nee, blijf nog even. Ik wil het niet echt hebben over normen en waarden (of eigelijk wel, maar als ik dit hardop zeg gaan veel van mijn vrienden heel hard weglopen, dus ik laat het maar, net zoals ik het liet om iets te zeggen van het gedrag van mijn buurjongen (maar dit wilt u niet horen, want het ging met geheven vingertje (en de moeder is zo boos op mij geworden, omdat ik iets zei over het gedrag van haar kind, hoe ik het in mij hoofd haalde om haar kind aan te spreken op het pesten van mijn kind (maar dat wilt u niet horen, want dat gaat over normen en waarden))))) Helemaal nergens op, ik kijk wel lekker uit.
Irritant hè, die parentheses?

altruïstisch, de biologen

Een paar dagen geleden hebben twee onderzoekers (Huettel en Tankersley) een artikel gepubliceerd over hersenactiviteit tijdens een altruïstische activiteit. Terwijl ze verwachtten te vinden dat hersengebieden actief zouden zijn die in verband worden gebracht met het verwachten van een beloning, werd juist gevonden dat een ander hersengebied actief werd. Zijn altruïsten beschouwelijk? Of word je door te observeren meer altruïstisch? Of moet je op een bepaalde manier kunnen denken om altruïstisch te kunnen zijn?
Steun voor de morele ontwikkeling vanuit de biologie... Dat vind ik wel aardig van de biologen, best wel altruïstisch.