Gigerenzer intuïtie

Wie op donderdag 27 september a.s. in de buurt van Nijmegen is, kan overwegen daar een lezing van Gerd Gigerenzer over het belang van intuïtie te volgen. Aanleiding is het verschijnen van zijn boek: Van intuïtie naar inzicht - De intelligentie van het onbewuste.
Is intuïtie misschien echt de resultante van onze psychobiologische computerberekening zoals ik verzin? Jammer dat ik nog niet in de buurt woon. Lijkt mij leuk om dit met Rosalinde te bezoeken, zeker nu ze op een andere manier is gaan denken. Misschien kunnen we daar het mysterie van haar nieuwe denken ontrafelen. Wat jij, Rosalinde?

ik kan niets verzinnen

"Docent, ik kan niets van uw vak leren."
"Vertel?"
"Ik heb op de middelbare school precies geleerd wat ik weten moet. Rijtjes geleerd, teksten uit het hoofd geleerd. Bij u moet ik zelf iets schrijven. Dit kan ik niet."
"Straks in dit beroep moet je leiding gaan geven. Dan moet je het zelf kunnen verzinnen."
"Zo heb ik het op school niet geleerd."
Het is mogelijk (er is 1 geval X waarbij het geldt) onderwijs te volgen dat voorbereidend wetenschappelijk is door alleen maar te reproduceren.

about the necessity to understand scaffolding

vertaling van een succesvolle post op mijn Engelstalige blog uit maart.

Twee van mijn kinderen zijn mogelijk ziek of mogelijk gedemotiveerd om naar school te gaan of beide. Ik heb niet voor niets over onderpresteren gelezen. Veel onderwijsgevenden weten niet dat onderpresteren kan worden veroorzaakt door te gemakkelijke leermiddelen of lessen.
Zij weten niet hoe het mechanisme werkt of in hoeverre het kinderen en hun gezin treft. Op de basisschool zag ik welke leerkrachten het begrijpen door eenvoudigweg te kijken naar de cijfers van mijn kinderen. Je kan opvoeren dat cijfers alleen het lesgeven en niet het omgaan met onderpresteren weergeeft. Juist. Ik denk dat beide waar zijn. De succesvolle onderwijsgevende gaat beter met onderpresteren om en geeft betere antwoorden op moeilijke vragen in het leermateriaal. Het gaat weer over 'scaffolding'. Uit een artikel (eigen vertaling)
"De eerste taak bij mediatie is om oppervlakkig of superficieel leren te ontmoedigen. Kinderen zullen om pragmatische redenen geneigd zijn oppervlakkige strategieën te kiezen; om het zelf(beeld) te beschermen."
Nu terug naar mijn werkelijkheid. Ik hoop dat het de griep is... maar ik ben vrijwel zeker dat het niet zo is. Dit is waarom we overwegen te verhuizen naar een regio met betere 'scaffolding', na vijf jaar van blijven proberen.

Goed aangekomen

Als je na een zware reis eindelijk goed bent aangekomen...
Deze zin vind ik vreemd. Er zit iets vreemd aan het idee dat het einde van een reis bereikt is, omdat zolang je leeft 'het einde' niet zo finaal is. Het is slechts het einde van een hoofdstuk en niet van het geheel.
Zoiets als wanneer ik moeite heb met de berg was bedwingen en rommel in de huiskamer, ik niet verzucht dat ik wou dat de kinderen groot zijn, want ik vind het nu zo'n fijne tijd.
Perfectie is er pas helemaal aan het einde, zolang ik leef streef ik naar zo goed mogelijk met dat wat er is.
Na deze zware reis ben ik goed aangekomen. Ik stond erbij stil.
En nu iedereen geruststellen.

Leerstijlen is variabiliteit is kwaliteit

De uitzending over onderwijs van rondom tien ging niet door. De twee volgende posts over onderwijs houdt u nog tegoed.

Het schrijnende is, dat wat hier een kleine crisis is, in veel gebieden van de wereld oorzaak is;
Ik sprak met een Oegandese musicus over het onderwijs in zijn land. Zijn familie werkt erin. Een van de problemen is, dat het onderwijs sterk frontaal is en niet tegemoet komt aan de leerstijl van een deel van de leerlingen. Er wordt veel nadruk gelegd op het leren van talen en rekenen, terwijl we inmiddels weten dat het ontwikkelen en opdoen van praktische vaardigheden op ervaringsgebied juist een alternatief kan bieden voor een deel van de jeugd. Overigens geldt voor ieder kind dat het zoeken is naar het juiste evenwicht tussen denken en doen. De één vaart wel bij meer denken, de ander bij meer doen. Een Jenaplan school geeft veel ruimte aan beide, en nog veel meer, en dit dagelijks, en vooral niet standaard.
De ZON mag schijnen over de hele wereld, dus.

rondom variabiliteit (rondom tien 3)

Eerder schreef ik:
verlies variabiliteit
Het denken over variabiliteit kan weleens de veroorzaker zijn van de afnemende innovativiteit. Immers, mensen zijn geen luciferhoutjes die je door tests in verschillende dozen (opleidingsrichtingen) stopt en vervolgens tot standaard product afwerkt. Wat je ziet is dat creativiteit het eerste slachtoffer is als de groep nadruk legt op samen en hetzelfde doen. Dit is fnuikend voor creatieve kinderen, die eerst jarenlang op de basisschool negatieve oordelen krijgen als ze creatief spreken, denken, handelen, tekenen, schilderen, zingen en wat ik hier vergeet. De drang naar standaarden knijpt het inovatieve fijn en snijdt het desnoods eraf door middel van invulboeken, copieercrea, juiste antwoorden, expressieloze beweging. Misschien mag uw kind naar een school en is er überhaupt een school beschikbaar waar de creativiteit wel ruimte krijgt, om dan te ontdekken dat het op het middelbaar onderwijs alsnog gekortwiekt wordt, want alleen als je de juiste reproduceervaardigheden hebt, mag je doorstromen. Anders mag je afstromen (waar je eveneens uitglijdt). Innovatie kunnen we wel vergeten. Ik overweeg naar een land te verhuizen waar ze het woord standaard nog niet kennen, geen parameters, geen invulboeken.

nadruk op het goede van verschillen
Als de weg door een stroomversnelling gaat, houd dan uw hoofd koel. Adem niet inhouden, maar gewoon doorgaan. Desnoods met aandacht erop letten. De weg door een stroomversnelling is verandering van vorm. Welke school is nu het beste? Toch maar bijzonder onderwijs, montessori, jenaplan of toch maar gewoon openbaar en klassikaal?Welke vorm, als ik luister naar het verhaal van een jenaplan school, is het niet hetzelfde als bij een andere jenaplan school. De een legt nadruk op verschillen tussen mensen ~ de ander op de groep. Ik zoek nu naar verschil-acceptatie, variabilliteit. Waar mag er variabiliteit zijn?

Er is dus geen standaard onderwijzer, en er is geen standaard leerling. Waarom werken we dan met methodes en toetsen die wel doen alsof dat zo is? Is dat niet vragen om problemen? wrijvingen? conflicten?Is onderwijs niet meer een kunst-atelier dan een fabriek? Zijn de leerlingen die eruit komen niet meer zoals kunstwerken dan zoals standaardproducten?Moeten we nu juist niet de variabiliteit gaan accepteren, waarderen en misschien bij de kunstacademie gaan kijken naar hoe er beoordeeld wordt in plaats van bij de afdeling management van een fabriek?Maar goed. Hoe beoordeel je dat wat de leerkracht niet kent? Hoe kun je daar een oplossing voor vinden?

rondom tien (2); GNP hoger met ieder uur kindergarten onderwijs

Geld geinvesteerd in het onderwijs heeft een hoog rendement.

Over 20 jaar zijn de kinderen die nu naar school gaan volwassen en klaar met hun opleiding. Ze zijn dan 24 jaar. Als het goed is.
Volgens een longitudinaal onderzoek in America heeft ieder uur onderwijs in de kleuterklas invloed op zaken als criminaliteit, gezondheidszorg, inkomen -dit wil zeggen dat een gemiddeld kind dat nu 4 is later een hoger inkomen en een betere baan zal hebben als het een uur langer onderwijs heeft gehad en gezonder zal zijn- welvaart van de maatschappij (GNP).
Laat dat nu precies het moment zijn wanneer de grijze druk wordt verwacht.